Tingri, 17 oktober 2005

Wat een eind.

Daar lig ik dan, futloos, snakkend naar Kathmandu. Wat er allemaal gebeurde de laatste week met mij;Intermediate Camp 1; ik sta op met wat keelpijn en voel me niet geheel fit. Maar dat mag de pret niet drukken. Er staat een lange tocht op het programma naar Intermediate Camp 2 op ruim 6000 meter. Het lopen gaat prima tot de laatste 2 uur. Ik voel me leeg, de hoogte speelt parten maar ik ben er nog niet. Ik loop met Marleen en kom Martijn tegen. Marleen sleept Martijn (die het ook moeilijk heeft) en mij er doorheen die dag. In het kamp voel ik me iets opknappen. Eet een soepje en ga dan de slaapzak in. Eten krijgen we op bed. Op het moment dat ik ga liggen voel ik mij slechter worden. Ik krijg hoofdpijn en wordt misselijk en mijn eten komt er ook weer uit. Ik roep de dokter en krijg Diamox tegen de hoogteziekte verschijnselen. Ik slaap goed maar voel me niet lekker 's ochtends. Ik eet niet, drink een beetje en onder medisch besluit en pillen wordt besloten dat ik toch doorga.

ABC; ik kom aan in het ABC, vraag me niet hoe, ik heb erg diep moeten gaan. Heb zelfs mijn rugzak aan een Yakdrijver meegegeven. Ik voel me k.t er zit geen greintje energie meer in. De coordinatie in mijn benen is helemaal weg. Het is koud, ik voel me ellendig en de tent staat nog niet. Uiteindelijk bed klaar gemaakt en erin gedoken en er niet meer uitgekomen. Weer een verschrikkelijk zere keel. Pijnstillers en Diamox voor het slapen. Ze komen er helaas weer uit. Goed geslapen. De volgende ochtend op consult; een ordinaire keelontsteking velt mij. Ik krijg antibiotica die binnen 48 uur de boel onder controle moet hebben. Helaas krijgt het geen vat op deze hoogte en lig ik 2 dagen in de tent te slapen en een beetje te drinken. Eten gaat er niet in. Na twee dagen besluit om andere antibiotica te gebruiken. Er blijft weinig binnen. Zelfs met thee heb ik moeite. Over twee dagen terug naar Basecamp dus dan moet er wel wat eten en drinken in. Helaas verbeterde de komende twee dagen er weer niks aan de situatie. Kortom; ziek naar beneden lopen. Dit ging tien meter belabberd tot ik niet meer op mijn benen kon staan. Ik ging zitten en viel languit, Wat er toen gebeurde verliep als een film voor mij. Sommige scenes ben ik kwijt. Ik kreeg medicatie gespoten (Adrenaline en Corticosteroiden) werd in een slaapzak gewikkeld en op een provisorische brancard (ladder) gebonden. Sherpa's, keukenpersoneel, sterke De-Icers en verplegend personeel hebben mij zo een heel eind naar beneden gedragen. Ik knapte na een paar uur wat op en mijn bloeddruk steeg gelukkig. Kreeg nog een keer een shot medicatie en zo daalden we steeds iets meer af. Ik kan me nog herinneren dat er onderhandeld werd met Yakdrijvers om mij te vervoeren. Het leek wel een veemarkt. Uiteindelijk kon ik van de dokter verticaal vervoerd worden omdat het gevaar van wegvallen geweken zou zijn. Toen hebben 4 ijzersterke Sherpa's (vaak niet groter dan 1.60 en 55 kg) mij in een soort gordel naar beneden gedragen. Dit was de snelste manier. Ze dragen dus bijna 2 keer hun lichaamsgewicht sneller naar beneden dan 8 man met een brancard. Zij hebben ervoor gezorgd dat ik gauw in Intermediate Camp 1 aankwam. Hier ben ik direct naar bed gegaan na een klein beetje soep. Het ging al een stuk beter met me.

Goed geslapen, Camp 1 naar Basecamp. Weer worden gedragen? Nee, ik probeer te lopen. Ik voel me leeg, geen kracht. Kan ook niet anders. Het gaat erg traag, zonder coordinatie maar vecht me naar beneden. Voor en achter me lopen 2 sterke kerels en aan mijn zijkanten wordt ik omring door Sherpa's. Ik vecht me naar beneden en kom uitgeput aan in het Basecamp. De medicatie begint zijn werk te doen en ik eet weer iets soep. Uiteindelijk is het een hele belevenis geweest om op zo'n manier van de berg af te komen. Gelukkig ben ik gezond beneden. Wel nog een ontsteking, uitgeput van 6 dagen niet eten en ontzettend wankel op mijn benen. Het lieftst had ik dan ook een rollator hier, maar 2 stokken helpen ook goed. Na deze gebeurtenissen kan ik geen groter dankwoord richten dan aan de 4 sherpa's die mij naar beneden gezeuld hebben. Pemba, Kajie, Dawa en Nimba zijn helden voor mij, Zij zullen altijd een special plekje bij mij hebben, en ik zal hen in Kathmandu dan ook nog speciaal bedanken. Verder uiteraard alle anderen die mij geholpen hebben, hetzij fysiek of mentaal, jullie zijn allemaal kanjers! Ik kan jullie niet allemaal benoemen, want dan vergeet ik vast mensen, maar nogmaals bedankt!

Rik Jan